Sa Sardigna tenet un'istòria cumplessa, partzida in vàrios perìodos e distinta dae caràteres originales. Sa preistòria est caraterizada dae su Prenuràgicu, perìodu cronològicu prusaprestu ampru partzidu ateretantu in ulteriores bator fases, e de su Nuràgicu, denominatzione chi derivat de su monumentu rapresentativu in manera majore de custa tziviltade.
Sa fase istòrica cumintzat de su sèculu IX a in antis Cristu, cando sa Sardigna fiat istada interessada dae sa colonizatzione fenìtzia, pro posca colare suta de su controllu de sos Pùnicos, in sa segunda metade de su sèculu VI a in antis Cristu.
A inghìriu a su sèculu VI a in antis Cristu Roma aiat cumintzadu a esertzitare sos tràficos cummertziales pròpios in s'ìsula, finas a su 277 cando, cun s'istitutzione de una provìntzia chi cumprendet noa sa Còrsica, sa Sardigna e sas ìsulas in tundu, aiat impostu formalmente s'efetivu controllu suo chi aiat duradu, finas a su perìodu Vandàlicu de su 460-467 a pustis de Cristu. In su sutzessivu 534 s'ìsula fiat istada torrada a conchistare dae Giustinianu pro torrare in manera ufitziale a fàghere parte de s'imperu romanu cun sede in Costantinòpoli. Cumintzat gasi sa longa edade bizantina durante sa cale s'ìsula aiat mantentu una sighida dipendèntzia polìtica e amministrativa de Costantinòpoli. Etotu pro sa largària geogràfica de Costantinòpoli sa Sardigna fiat istada afidada a sa gestione de duas autoridades: su praeses (cun funtziones tziviles) e su dux (cun funtziones militares). Custas duas figuras, de su 800 belle, si fiant fùndidos in un'ùnica autoridade denominada iudex (giùighe o re). Fiant nàschidos gasi sos bator Giuigados, o Rennos, in sos cales sa Sardigna resurtat dividida partinde dae sa metade de su sèculu XI: Casteddu, Arbaree, Torres e Gaddura.
In su 1323 su piseddu Alfonsu de Aragona aiat isbarcadu in Sardigna pro contivigiare s'atu de afeamentu de su Regnum Sardiniae et Corsicae chertu dae paba Bonifàtziu VIII cuntzèdidu a su soberanu aragonesu. De custu momentu in posca at a èssere sa penìsula ibèrica, in particulare sa Catalugna, a costituire su puntu printzipale de riferimentu pro s'ìsula de su puntu de bista polìticu.
Intre su 1714 e su 1718 s'ìsula fiat colada unu cùrtziu perìodu suta de su controllu austrìacu. Posca de su totu suta de cuddu de sos Savojas decretadu dae su tratadu de Londra de su 2 austu 1718. Sa Sardigna aiat mantentu comente si siat sas istitutziones chi esistint finas a su 1847 cando, cun sa gai narada “fusione perfeta” si fiat contivigiada s'unione polìtica e amministrativa cun sos istados de terraferma.
Il territorio di Selargius, comune della città metropolitana di Cagliari, fu intensamente popolato fin dall’epoca preistorica. Testimonianze archeologiche sono presenti diffusamente e datate sin dal quarto e terzo millennio avanti Cristo, per giungere ai giorni nostri, in continuità. Il villaggio eneolitico di Su Coddu – Canelles ne è l’esempio a oggi più studiato, ma certamente non è il solo insediamento di rilevante interesse archeologico alle porte di Selargius. Ne esistono tanti altri, ma probabilmente nessun’altro permetterà di raccontare la vita nella preistoria come questo. I reperti rinvenuti nelle campagne di scavo sono tanti e ancora in fase di restauro e interpretazione, per integrare e sostituire le collezioni. Tutte custodite nel Semù, per rappresentare “orme dell’uomo”. Non oggetti ritrovati, ma storie ritrovate. Quelle di chi li creò e li utilizzò. Non una persona, ma spesso molti e per generazioni. Cambiandoli sino a perderli, per farne di nuovi. Ma non ci troviamo in un luogo qualunque. Le collezioni sono ospitate in uno dei più antichi edifici selargini. Dalla prima metà del XIV secolo, possidenti e militari, lo costruirono, ci vissero, lo modificarono. Ricco delle storie dei protagonisti, che abbiamo ricercato nei documenti, per comprenderle. Oggi sono esposte nelle pannellature, ausilio di narrazioni, immersive nel passato.
Leggi tutto
Commenti